این ساز یکی از کشفیات اخیر است که در ارکستر سمفونیک های دنیا موجود می باشد. توبا برای اولین بار در اواسط قرن 19 میلادی بوجود آمد و جایگزین مناسبی برای Ophicleide (نوعی ساز بادی برنجی) بود.

قسمتهای مختلف توبا

توبا معمولا" به شکل مخروطی می باشد که از سری آن تا قسمت تولید صدای آن حالت خمیدگی ای وجود دارد و بطور پیوسته لوله آن در طول افزایش پیدا میکند.

قسمتی از اجرای "کارناوال ونیز" را بوسیله توبا ببینید!

بعضی از توبا ها لوله شان رو به بالاست و نوازنده باید رو به پایین نفس دهد و صدا از آن تولید می کند. این نوع توبا را توبای قابل ضبط، نام داده اند و این اواخر محبوبیت زیادی کسب کرده (به خاطر حسن صدایی که در آن وجود دارد) در کارهای ضبطی بسیار از آنها بهره گرفته میشود.

بشنوید صدای توبا را در نقش سولیست کنسرتو

در دسته بندی های این ساز، (اگر بخواهیم ساختار ارکستر های نظامی را در نظر بگیریم) آنرا به صورت سنتی Helicon می نامیدند که در نوع مدرن خود زنگ آن سمت پایین و سری آن کج شده به سمت بالا بود.

از آنجا که کلید بم (Bass) در زنگ صدایی هر قطعه اثر می گذاشت، هر نوازنده باید قابلیت انگشت گذاری ساز مخصوص را می داشت. بنابراین در گذشته برای گروههای بادی برنجی همواره نتها را برای 3 کلید بالاتر می نوشتند یعنی برای توبای (دوبل سی) دو اکتاو بالا تر و برای توبای ( می) یک اکتاو بالاتر. در نتیجه توبا همواره با تغییر این نوسانات روبرو بود، زمانیکه نتهای آنرا نه برای کلید باس، بلکه 3 اکتاو بالاتر، مینوشتند.

منبع : گفتگوی هارمونیک