سیمون راتل (Simon Rattle) متولد لیورپول، تحصیلات خود را در Liverpool College آغاز کرد. او پیانو و ویولون را آموخت ولی اولین کار او با نواختن آلات ضربی در ارکستر آغاز شد. در سال 1971 واردRoyal Academy of Music لندن شد. از جمله استادان مشهور او می توان از John Carewe نام برد.

در سال 1974 فارغ التحصیل شد و در همان سال برنده جایزه مسابقه رهبری ارکستر John Player شد.

راتل در دوران دانشجوی نیز رهبری و هدایت چند ارکستر را به عهده داشت. هنگامی که اجرای سمفونی دوم مالر را رهبری کرد، هنوز از آکادمی فارق التحصیل نشده بود.

در سال 1974 به عنوان دستیار رهبر ارکستر Bournemouth Symphony Orchestra و در سال 1977 دستیاری Royal Liverpool Philharmonic را پذیرفت. همکاری او با ارکستر سمفونی شهر بیرمنگام (CBSO) از سال 1980 تا 1998 باعث جذب توجه منتقدین و عموم به وی شد.

در سال 1980 راتل به عنوان رهبر ارکستر اصلی و مشاور هنری CBSO انتخاب شد، و در سال 1990 سمت کارگردانی هنری این مجموعه را نیز از آن خود کرد. یکی از طولانی ترین پروژه های او اجرای کنسرت موسیقی قرن بیستم با عنوان "Towards the Millennium" بود.

یکی دیگر از موفقیت های بزرگ او در این مدت تغییر مکان CBSO از مکان سابق خود Town Hall به تالار کنسرت و سمفونی نوساز در سال 1991 بود. Jaine Green کارگردان شرکت سینمای BBC سالهای آخر کار وی در CBSO را در قالب فیلمی با نام Simon Rattle به تصویر کشید.

راتل در سال 1987 جایزه CBE را برد و موفق به کسب لیسانس افتخاری در سال 1994 شد. او مدتی سمت رهبر ارکستر مهمان در Orchestra of the Age of Enlightenment (OAE) با همکاری Frans Brüggen را داشت.

در حال نیز حاضر راتل نام موسیقیدان ارشد OAE را یدک میکشد. در ماه می سال 2006 نشان افتخاری انجمن هنر را دریافت کرد.

سیمون راتل اولین رهبری خود را در Berlin Philharmonic Orchestra (BPO) در سال 1987 با اجرای سمفونی شماره 6 Gustav Mahler آغاز کرد. در 1999 راتل به عنوان جانشین کلودیو آبادو(Claudio) و رهبر اصلی ارکستر BPO اتتخاب شد.

انتصاب او در 23 ژوئن با رای اعضای ارکستر تا حدودی بحث انگیز بود، زیرا تعداد زیادی از اعضاDaniel Barenboim را واجد شرایط تر میدانستند. با این حال رهبری به او واگذار شد و توانست به یاوه گوی های بدگویانش، با سر باز زدن از امضای قرارداد، تا تحقق مساعد شدن درآمد اعضا، استقلال ارکستر و جداشدنش از مجلس سنای برلین؛ پایان دهد.

راتل پیش از حرکت به سمت آلمان و پس از ورودش هیئت فرهنگی انگلستان را، به خصوص در بخش جنبش Britart از راه مباحثه مورد حمله قرار داد. او در بازگشت به تقویت فهم ادراکی خود از هنر پرداخت.

پس از انتصاب او در ارکستر فیلارمونیک برلین، اعمال بنیادی را به اجرا گذاشت؛ برای مثال فعالیت های ارکستر سمفونیک بیشتر تحت نظر اعضا قرار گرفت تا سیاستمداران. او اولین کنسرت خود را در BPO با سمت رهبری ارکستر، در 7 سپتامبر 2002 و با اجرای قطعه Asyla از Thomas Adès و سمفونی شماره 5 Gustav Mahler آغاز کرد، این اجرا بسیار جنجالی بود و مورد توجه بسیاری از جراید جهانی قرار گرفت، این اجرا به وسیله EMI بر روی CD و DVD منتشر شد.

منتقد آلمانی Klaus Geitel در سال 2004 راتل را به عنوان " ضعیف ترین موسیقی دان ارکستر برلین" معرفی کرد. او در سال 2005 توضیحاتی در باره رابطه خود با دیگر موسیقی دان های BPO ارائه داد و اعتراف کرد، بعضی مواقع سرکش بوده است ولی نه به این شدت که از او نقد شده!

در سال 2006 در جراید آلمان مجادله ای در مورد کیفت کنسرتهای راتل در ارکستر فیلارمونیک برلین آغاز شد و یکی از منتقدین آلمانی وی با نام Manuel Brug انتقادات آتشینی از او کرد؛ دامنه این انتقادات تا جراید انگلستان نیز کشیده شد.

در سال 1997 راتل اولین هدایت خود را در آمریکای شمالی با Los Angeles Philharmonic یا LAP آغاز کرد، از سال 1981 تا 1994 رهبر ارکستر مهمان Cleveland Orchestra، Chicago Symphony Orchestra، San Francisco Symphony، Toronto Symphony Orchestra و Boston Symphony Orchestra بود.

در سال 1993 با Philadelphia Orchestra شروع به همکاری کرد. در سالهای 1999، 2000 و 2005 به عنوان رهبر مهمان مشغول بود، در سال 2007 رهبری قطعه Das Paradies und die Peri از شومان را به عهده گرفت.

او با سازمان معروف Toronto Children's Chorus نیز همکاری میکرد.

رابطه هنری راتل و Philadelphia Orchestra ادامه داشت تا وقتی که ارکستر خواستار استخدام راتل به عنوان کارگردان هنری بعد از Wolfgang Sawallisch شد ولی راتل این پیشنهاد را رد کرد و به عنوان رهبر مهمان به کار خود ادامه داد.

راتل اجرای بسیاری از انواع سبکهای موسیقی را در کارنامه خود دارد ولی با این حال او به عنوان مفسر آثار آهنگسازان ابتدا قرن 20 همچون مالر شهرت دارد و او با ضبط دومین سمفونی مالر جوایز متعددی را از آن خود کرده است.

او همچنین برای پشتیبانی از موسیقی معاصر، برنامه تلویزیونی Leaving Home که شامل 7 قسمت بود و به بررسی سبک های موسیقی و آثار رهبران و همچنین گلچینی از رکوردهای Birmingham Symphony میپرداخت، را اجرا کرد.

مجله Gramophone Magazine آثار او را با عنوان "magnificent disc" ستایش کرد و مقایسه مطلوبی بین تفسیر راتل از قطعات با اجراهای آبادو (Claudio Abbado) و کارایان (Herbert von Karajan) به عمل آورد.

راتل در سال 1989 قطعه opera Porgy and Bess اثر گرشیون (George Gershwin) را کامل کرد و به عنوان موسیقی متن در یک برنامه تلویزیونی در سال 1993 پخش شد. مجله موسیقی BBC این دیسک را به عنوان " دیسک ماه " (آپریل 2007) معرفی کرد.

اولین ازدواج او با Elise Ross خواننده سوپرانو آمریکای پس از 15 سال و با داشتن دو پسر به جدای کشید. همسر دوم او Candace Allen نویسنده انگلیسی بود که این ازدواج هم با آغاز رابطه راتل باMagdalena Kožená سوپرانوی چکسلواکیایی پایان یافت! در حال حاضر راتل و کوزنا پسری با نام یوناس دارند.

منبع : گفتگوی هارمونیک