در 26 سپتامبر سال 1898، جورج گرشوین یکی از بزرگترین موسیقیدانان آمریکایی در نیویورک متولد شد. او به همراه برادر خود آیرا (Ira) زیباترین و ماندگار ترین ترانه های مردمی و قطعات ارکسترال آمریکایی را ساخت

اهمیت کارهای گرشوین به حدی بود که در کتابخانه بزرگ جفرسون اطاقی بنام او وجود دارد و بطور دائم نمایشگاهی از کارهای این دو برادر در آنجا دایر می باشد. امروزه آوردن نام گرشوین در محافل موسیقی یادآورد دوران شکوه موسیقی آمریکا در دهه های 1920 و 1930 می باشد.

موسیقی جرج و آیرا گرشوین سالهای سال است که با فرهنگ مردم اصیل آمریکایی گره خورده و امروزه طیف علاقمندان به موسیقی این دو برادر در بیرون از مرزهای آمریکا بیشتر خودنمایی می کند چرا که سرآغاز گلیساندو (Glissando) زیبای کلارینت از 'راپسودی آبی' (Rhapsody in blue) یا صدای هورن (Horn) - که بجای بوق تاکسی می باشد - در ابتدای قطعه 'یک آمریکایی در پاریس' (An American in paris) برای هیچ یک از علاقمندان به موسیقی کلاسیک در سراسر دنیا نا آشنا نیست.

موضوع از اینهم جالبتر می باشد، در حالی که اغلب جوانان و طرفداران موسیقی در ایالات متحده به سمت سبکهای جدید - و اغلب بدور از محتوی - موسیقی کشیده شده اند، ترانه های مردمی این دو برادر با اشعار لطیف و زیبا در میان علاقمندان به موسیقی مردمی سنگین در سراسر دنیا طرفداران بسیار پیدا کرده است. مردی که دوستش دارم (The man i love) ، ریتم را گرفتم (I got rhythm) ، ریتم جادویی (Facinating Rhythm) ، زمان تابستان (Summer time) ، سوانی (Swanee) و ... از جمله کارهای بسیار سنگین و شناخته شده سبک پاپ - جز در دنیا می باشند.

شاید دلیل اصلی آن این باشد که موسیقی او فراتر از زمان خود بود. به نمونه هایی از کارهای او گوش کنید :

Swanee
It Ain't Necessarily So
The man i love

جرج آهنگ می ساخت و آیرا روی آن ترانه هایی زیبا قرار میداد، تعدد کارهای این دو برادر و موسیقی ناب آنها باعث شده تا امروز تحلیل کارهای گرشوین در مدارس و دانشگاههای موسیقی معتبر بسیاری از کشور ها جزو دروس اصلی باشد. چرا که او موسیقی را هم برای مردم عامی می ساخت و هم برای دوستداران کلاسیک و شما به سادگی می توانید در بسیاری از کارهای او ادغام این دو نگرش را مشاهده کنید.

زندگی حرفه ای جرج از نوازندگی پیانو در Tin Pan Alley یعنی جایی که ترانه های مردمی برای مدیران انتشاراتیها به امید انتشار اجرا می شد، آغاز شد. وی پس از نوشتن یک اپرای محلی با تم آفریقایی بنام Porgy & Bess در سال 1936 به همراه برادر خود Broadway - محله معروف هنری در نیویورک - را ترک و به هالیوود رفت تا در کنار کارهای کلاسیک خود اقدام به تهیه موسیقی برای فیلم نماید. در کار ساخت موسیقی فیلم بسیار دقیق و حساس بود بطوریکه موسیقی هایی که او برای فیلم درست می کرد مملو بود از ایده های جدید و ملودی های بدیع که حالتهای Jazz و کلاسیک را باهم داشت.

اولین کار او موسیقی فیلم The King of Jazz بود گه بینگ کورزبی (Bing Corsby) در آن بازی می کرد. پس از آن موسیقی فیلم Delicious را ساخت که در آن ترانه ای بود با نام Blah-Blah-Blah، برخلاف انتخاب نام فانتزی توسط آیرا، این ترانه بسیار عاشقانه و زیبا بود. ترانه زیبای Girl Crazy که قبلآ تهیه شده بود نیز در یکی از فیلم های هالیوود استفاده شد و شهرت جهانی پیدا کرد و دو برادر را به افتخاری که چند سال قبل در Broadway به آن رسیده بودند رساند.

در سال 1915 شروع به مطالعه هارمونی، کنترپوآن و ارکستراسیون نمود. مطالعات او تا سال 1921 ادامه داشت و اولین قطعه کلاسیک او، Lullaby (لالایی) برای یک کوارتت زهی بود که در سال 1919 نوشته شد این قطعه در واقع جزو تمرین های هارمونی او بود. پس از آن او اپرای کوتاهی بنام Blue Monday را به رشته تحریر درآورد، او این اپرا را برای برادوی تهیه کرد اما پس از اولین اجرا دیگر هرگز اجرا نشد.

سوانی (Swanee) در سال 1920 هنگامی که در Broadway بود نوشته شد. این ترانه زیبا توسط خواننده محبوب آن سالها یعنی ال جولسون (Al Jolson) خوانده شد و برای جورج مبلغی حدود 10 هزار دلار! بعنوان آهنگساز درآمد به ارمغان آورد. پس از آن جورج برای تهیه موسیقی مراسم سالانه Broadway قراردادی به مدت 5 سال با آنها به امضا رسانید. او همچنین برای سه برنامه بزرگ موسیقی در Broadway و دو برنامه در لندن قرارداد تهیه موسیقی به امضا کرد. به قسمتهای زیبایی از لالایی گرشوین گوش کنید :

Lullaby تنظیم شده برای پیانو و ارکستر زهی

یکی از روزهای ژانویه سال 1924 بود که آیرا (Ira) به آگهی کوچکی در یکی از روزنامه ها دقت کرد. قرار بر این بود تا پاول وایتمن (Paul Whiteman) به همراه ارکستر بزرگ خود در یکی از تالارهای نیویورک به اجرای کنسرت بپردازد. آیرا با دیدن این آگهی به جورج پیشنهاد نوشتن یک کنسرتوی جز (Jazz Concerto) را داد. روز بعد هنگامی که جورج در قطار نشسته بود و به بوستون می رفت ریتم چرخهای قطار به او کمک کرد تا ایده اصلی کنسرتوی مورد نظر به ذهنش خطور کند. مدتها این ایده موسیقی را در منزل با پیانوی دیواری خود می نواخت و روزی که در یک میهمانی بود به ناگاه پشت پیانو رفت و شروع به نواختن تم های جدید از کنسرتوی خود را نمود. او بسیار کار کرد و توانست کار خود را تا 12 فوریه 1924 که شب کنسرت بود آماده کند.

در شب کنسرت پس از اجرای کارهای وایتمن، جورج به روی صحنه رفت و پشت پیانو نشست و با ارکستر وایتمن شروع به اجرای کنسرتوی خود که Rhapsody in Blue نام داشت نمود. تریل زیبای کلارینت در چشمان همه حاضرین هیجان افکند و جورج شروع به نواختن بداهه نوازی هایی نمود که هفته قبل آنها را تمرین کرده بود. بعدها او گفت که : "در میان کنسرتو اشک از چشمانم جاری شده بود". در میان حاضرین می توان از چهره های معروف عالم موسیقی مانند جاشوا هایفتز، فریتز کرایسلر، لئوپولد استوکوسکی، سرگی راخمانینف و ایگور استراوینسکی نام برد.

تکنوازی کلارینت در ابتدای Rhapsody in Blue
قسمتهایی از اجرای سازهای زهی و بادی Rhapsody in Blue
قسمتهایی از تکنوازی پیانو Rhapsody in Blue


Concerto in F را در تابستان سال 1925 برای پیانو و ارکستر نوشت که از زیباترین کارهای او می باشد. قطعاتی که امروزه بنام Preludes for Piano از شهرت بسیاری برخوردار هستند را در سال 1926 تهیه کرد و تقریبآ در تمام مدت سال 1928، جورج مشغول تهیه An American in Paris بود که بر گرفته از مسافرت او به اروپا از مارچ تا جون بود. در این مدت او با خانواده خود مشغول سفر بود و این فرصت را پیدا کرد تا با موسیقیدانانی چون پورکوفیف (Porkofiev)، میلهاود (Milhaud)، راول (Ravel)، برگ (Berg) و ... دیدار داشته باشد. او همچنین در مدت اقامت خود در فرانسه برای موسیقیدانان ساکن فرانسه Rhapsody in Blue و Concerto in F را اجرا کرد.

گفتگوی هارمونیک