اركستر سمفونيك تهران دومين اجراي خود در سال 1387 را به رهبري <منوچهر صهبايي> به روي صحنه برد

كنسرتي كه در آن قطعات مشهوري همچون <فينلا‌نديا> اثر <ژان سيبليوس> و سوئيت <كارمن> از ساخته‌هاي <ژرژ بيزه> به اجرا درآمد. با اينكه نخستين اجراي اركستر سمفونيك در ارديبهشت‌ماه با انتقادات فراواني روبه‌رو شد و مصاحبه‌هاي جنجالي صهبايي، جريان قابل توجهي را در مطبوعات به راه انداخت اما اين‌طور به نظر مي‌رسد كه اجراي اخير با حرف و حديث كمتري مواجه شود، هرچند كه ايرادات بنيادين اركستر سمفونيك همچنان به قوت خود باقي است. اركستري كه همه مي‌دانيم از ضعف شديد نوازندگان بادي چوبي و ناكوكي شديدتر بادي ‌برنجي‌ها و عدم درك صحيح از ريتم در كوبه‌اي‌ها و همچنين به تازگي ضعف در تكنيك نوازندگان زهي و عدم صدادهي مناسب در اين بخش و... رنج مي‌برد. در اين كنسرت نيز از انتخاب آثاري از راخمانينف و سيبليوس براي اين اركستر، واقعا نمي‌توان به سادگي گذشت. البته مشخص است كه در اينجا منظور ساده انگاشتن اجراي آثاري از موتسارت و به طور كل آثاري از دوران كلا‌سيك يا اوايل دوران رمانتيك نيست، اما شكي نيست كه هر چه در تاريخ موسيقي جلوتر برويم، با آثار پيچيده‌تري روبه‌رو خواهيم شد. رهبر فعلي، تمام مشكلا‌ت را متوجه رهبران گذشته اركستر مي‌داند و بعضا از آكوستيك بد تالا‌ر وحدت براي اجراي اركستر سمفونيك نيز گله دارد و بخشي از ضعف كار را به گردن آكوستيك سالن مي‌اندازد كه براي بسياري نيز قابل قبول بود. اما از زماني كه اركستري كم‌حجم از يكي از شهرهاي كوچك آلمان به ايران آمد و صداي اين اركستر در همان تالا‌ر شنيده شد، اين فرضيه نيز خط خورد. توانايي‌هاي رهبران ايراني در همكاري با اركسترهاي خوب و حرفه‌اي خارج از ايران را نمي‌توان فراموش كرد يا ناديده گرفت و ارزش هنري آنها بر همگان روشن است. اما شايد وقت آن فرا رسيده باشد كه برخي از رهبران اركستر، با استادي، هنرمندي و زيركي ضعف‌هاي نوازندگان اركستر را با انتخاب رپرتواري كه در حد و اندازه اين نوازندگان باشد پنهان كنند. ‌ اين اجراي 3 روزه از 12 تا 14 تير در تالا‌ر وحدت برپا بود. ‌

منبع :  وب سایت اطلاع رسانی اعتماد ملی