برای جوانانی که از تب رویدادهای التهاب آور دهه های شصت و هفتاد میلادی می سوختند، کت استیونس حکم مُسکنی شیرین داشت. کت، با آن ظاهر محجوب و صدای گرم و دوست داشتنی اش، برای آنها از صلح و دوستی، از عشقی پاک و معصوم و از انسان شدن می خواند. با وجود اینکه ترانه های استیونس در مقایسه با ترانه های گروه ها و خوانندگان دیگر آن روزگار تفاوت هایی اساسی داشت اما وقتی کت خبر مسلمان شدنش را اعلام کرد، همه شگفت زده شدند و تصور کردند که خیلی زود پس از آنکه سروصدای این قضیه بخوابد، دیگر از استیونس (که حالا نامش را به یوسف اسلام تغییر داده بود) خبری نخواهد شد و او در گوشه ای آرام به زندگی اش ادامه خواهد داد. اما یوسف، همان طور که در عالم موسیقی به اوج رسیده بود، این بار هم با تلاش های شبانه روزی اش وضعیت انجام امور خیریه در کشورش را سروسامان داد و بعد هم سازش را دست گرفت تا دوباره بنوازد و بخواند؛ فرقش فقط در این بود که این بار یوسف برای آموزش تعالیم اسلام و کلام خدا به مردم جهان، و به ویژه به خردسالان و کودکان، به سمت موسیقی رفت و کمی بعد هم کار ساخت و ضبط ترانه هایی مذهبی، که ترکیبی از موسیقی قدیمی روزهای دورش و موسیقی اسلامی بود، را آغاز کرد. به راستی هم که هیچ تفاوتی در کار نیست؛ اینکه کت استیونس ترانه «قطار صلح» را بخواند یا یوسف اسلام، مهم این است که هر دو، که بی شک یکی هستند، در دو برهه زمانی متفاوت سرود صلح سر می دهند.



*****

به گمانم روشنایی می بینم

از همان زمانی که کت استیونس خبر مسلمان شدنش را اعلام کرد، رسانه های غربی به هر طریقی که ممکن بود قصد داشتند ماجرا را کج و معوج پوشش بدهند یا آن را تحولی زودگذر و موقتی تفسیر کنند. اما یوسف اسلام، همان طور که در زمان خوانندگی اش بی حاشیه بود، در زمان فعالیت های اسلامی و خیریه اش هم راه خود را رفت و تا جایی که امانش می دادند از حاشیه فاصله می گرفت. اما جالب ترین نکته ای که رسانه ها در مصاحبه هایشان تلویحا از او طلب می کردند این بود که او یکی از دو دوره زندگی اش را برگزیند و طبیعتا او باید دوران خوانندگی اش را انکار می کرد اما اسلام، با همان آرامش همیشگی اش، اعلام کرد که شاید بعضی از ترانه هایی که پیش از این خوانده سنخیت چندانی با عقاید امروزی اش نداشته باشد اما از کارهایی که در گذشته انجام داده به هیچ وجه پشیمان نیست و تمامی آثارش را هم دوست دارد چون آن دوره هم بخشی از راهی بوده که نهایت به مسلمان شدنش ختم شده است. گواه چنین نگرش حقیقت طلبانه و حکیمانه ای هم وب سایت رسمی اش (www.yusufislam.com) است که همین چند هفته پیش با شکل و شمایل جدیدی به روز شد و اگر سری به آن بزنید، متوجه خواهید شد که چقدر با افتخار فهرست آلبوم های موسیقی اش را در کنار فعالیت های خیریه اش قرار داده است.

راستش را بخواهید چنین تحول عظیمی در زندگی استیونس خیلی هم تعجب برانگیز نیست چون او در دوران خوانندگی اش، از نور و روشنایی دل، صلح، عشق، دوستی، کودکان و خودشناسی می خواند و مگر غیر از این است که هر کس که خود را بشناسد، خدای خود را هم خواهد شناخت. استیونس گشت و گشت و سرانجام راه را پیدا کرد. این روزها هم یوسف اسلام آن چیزهایی را که روزگاری به نام کت استیونس در قالب ترانه هایش ارائه می کرد، در دنیای پرتلاطم غرب به حقیقت تبدیل می کند. مرزی بین استیونس و اسلام نمی توان قائل شد و این همان اشتباهی بود که رسانه های غربی – صد البته برای به حاشیه کشاندن هنرمند ما – مرتکب شدند اما استیونس/اسلام مومن تر از آن حرف ها بود که در دام آنها بیفتد.

در مسیر اکتشاف

کافی است کمی دقیق تر به ترانه هایش گوش کنیم؛ آن وقت از لابِلای شعرهایی که برای آهنگهایش تنظیم کرده می توان فهمید که استیونس در جست و جوی معنویت و راهی برای وصال به خداست و پی می بریم که او با اطمینان قلبی خاص خودش تمام تلاشش را معطوف به کشف چیزی کرده تا به آن چنگ بزند. البته در همان دوره پرآشوب دهه هفتاد هم آنهایی که جنس شناس بودند، ترانه های استیونس را درک و به نحو احسن هم از آنها استفاده کردند و بهترین شاهدی هم که می شود برای چنین ادعایی رو کرد این است که کارگردانی مستقل مثل هال اَشبی امریکایی، استیونس را به کشورش دعوت کرد تا حاشیه صوتی فیلم «هارولد و ماد» (1973)، همان اثر عمیق و پررمزورازش که مملو از رگه های دست اول کمدی سیاه است، را به ترانه های خواننده جوان انگلیسی مزین کند و اگر دیده باشیدش حتما می دانید که صدا و موسیقی استیونس در فیلم معجزه می کند و نتیجه این همکاری به یاد ماندنی هم بی شک آلبومی از بهترین ترانه های کت استیونس از آب درآمده است.

کت بر روی صندلی نشسته و گیتارش را دستش گرفته. به آهستگی می گوید می خواهد ترانه «دنیای بی رحم» را بخواند. به آرامی شروع به نواختن می کند، چشمانش را برهم می گذارد و می خواند: "حالا که همه چیزم را به پای تو ریخته ام/ می گویی که می خواهی زندگی تازه ای شروع کنی..." همین است و بس. در بیشتر اجراهایی که از کت استیونس دیده ایم همین طور محجوب و باوقار نشسته است و ترانه اش را می خواند و سوای مو و ریش بلندش، که خاصیت آن دوره بودند، حتی طرز اجرای زنده اش هم با هم عصرانش تفاوتی اساسی دارد. اما استیونس شیفته تفاوت هایش نبود و راه خودش را می رفت و با کمی دقت در پرونده هنری اش متوجه می شویم که با خواننده ای معمولی طرف نیستیم که صرفا حرف از معنویات بزند تا در دهه هایی که جنگ و بی اعتمادی بیداد می کرد، بتواند در حرفه اش دست آویزی برای خود جور کند. در برخورد با ترانه هایش احساس می کنیم حرف دل ما را می زند؛ از خود ماست، جنس روحش مثل ما شرقی هاست تا جایی که وقتی «با گل های حیاط خلوت خانه اش حرف می زند» می فهمیم چقدر هم احساساتی است. استیونس حتی وقتی که در ترانه هایش پند و اندرز می دهد (مسئله ای که تا آن حد واضح است که می شود برخی از ترانه هایش را نمونه های درخشانی از ترانه های تعلیمی به عنوان زیرمجموعه ای از شعر تعلیمی دانست)، آن قدر شیرین و با وقار و متانت این کار را انجام می دهد که کلامش مثل پندِ پیری خردمند و دوست داشتنی، به دل شنونده می نشیند. به چشم ما، استیونس با تکیه بر تمامی عواملی که برشمردیم در دنیای موسیقی به همه چیز رسید اما چیزهایی هم هست که ما متوجه اشان نیستیم و او در گفت و گوهایش از آنها پرده برداشته است. استیونس در مصاحبه هایش گفته که سوره یوسف در قرآن مجید یک مرتبه روح و روانش تسخیر کرده و راز این شیفتگی در این بوده که او مثل حضرت یوسف، که به عنوان برده فروخته شد، خود را برده ای در دنیای موسیقی می دیده که فقط خرید و فروش می شده است. دنیای حرفه ای موسیقی از ارضای روح و روان استیونس عاجز بود و برای همین در جست و جوی آرمانی آرامش بخش و ابدی آرام و قرار نداشت. کت استیونس راه را یافت و یوسف اسلام شد.

اگر می خواهی بخوانی، بخوان!

از اوایل دهه نود یوسف اسلام توانایی هایش در حوزه موسیقی را برای ترویج اسلام به کار گرفت و در اواخر همین دهه بود که با گروه ریحان در ساخت ترانه ای برای آلبوم «خدا نور است»، که شامل سرودهایی مذهبی بود، همکاری کرد. یوسف با خوانندگان مسلمانی مثل داوود وارنزبی علی (از کانادا) هم همکاری کرده. همین چند سال پیش هم، وقتی پسرش گیتاری به خانه آورد، یوسف دوباره ساز به دست گرفت و زد و ترانه هایی به زبان انگلیسی ساخت و در مارس 2006 در آلبومی به نام «آن فنجان دیگر» (An Other Cup) به بازار داد. خودش می گوید که می شود تمامی اجزای حرام موسیقی را از کارش حذف کند و با موسیقی ئی سالم و حلال اعتقادات مذهبی اش را ترویج بدهد. حتی به قول خودش هم نام این آلبوم آخری به فرهنگ قهوه خانه نشینی، که سنتی برگرفته از کشورهای اسلامی است، مربوط می شود و تفاوت های دو مرحله مختلف زندگی اش را آشکار می کند. همین بود که وقتی خبرنگار نیویورک تایمز در مورد این آلبوم از او پرسید و طبق معمول دل خوشی از حرف های اسلامی یوسف نداشت، یوسف با زبان بی زبانی گفت که ما نباید خیلی هم به خودمان بنازیم چون هرچه باشد زمانی که ما در قرون وسطی به سر می بریم، تمدن اسلامی در اوج شکوفایی خود بود. سر همین چیزهاست که دلم می خواهد او را مردی برای تمام فصول بنامم.

---

زندگی کت استیونس آن قدر بالا و پایین دارد که می شود صفحه ها در موردش نوشت. در ادامه مروری گذرا بر مهمترین رویدادهای زندگی این خواننده مشهور و سرشناس داریم که این روزها در هیبت مسلمانی فعال، سخت به ترویج دین اسلام و انجام فعالیت های خیریه و هنری مشغول است.


1948. استیون دیمیتری جورجیو در روز 21 ژوئیه در لندن به دنیا می آید. استیون فرزند ته تغاری پدری یونانی-قبرسی و مادری سوئدی تبارست که رستورانی به نام مولن روژ در شهر لندن دارند. اتاق استیون، در بالای همان رستوران، مشرف به سالن نمایش پرینسز است.

1958. استیون 10 ساله پس از تماشای فیلم «داستان وست ساید» شب و روز ترانه های فیلم را زمزمه می کند.

1963. استیونِ 15 ساله از پدر می خواهد برای او گیتاری بخرد. استیون تنها کسی است که می تواند از پیانوی خانه صدای درست و حسابی دربیاورد.

1964. استیون ساز به دست می گیرد و در کافه های نزدیک خانه اشان ترانه های از سبک های مورد علاقه اش – یعنی فوک، بلوز، آر اند بی و راک اند رول – اجرا می کند. تحصیل در رشته نقاشی در دانشکده هنر را رها می کند و خود را وقف موسیقی می کند.

1965. اولین ترانه هایش را در استودیوی کوچکی در لندن ضبط می کند و به کمک برادرش دیوید با کمپانی آردمور و بیچ وُد قرارداد امضا می کند. هر ترانه اش، از جمله شاهکاری مثل «زخم اول، عمیق ترین است»، به قیمت 30 پوند به فروش می رود.

1966. نام هُنری کت استیونس را برای خودش انتخاب می کند چون در دانشکده هنر، هم کلاسی اش به او گفته که چشم هایش مثل چشم گربه هاست. در اواخر دسامبر همین سال، ترانه «متیو و پسر» در رده دوم جدول پرفروشترین ترانه های بریتانیا قرار می گیرد و کت استیونس به پدیده جدید موسیقی پاپ انگلستان تبدیل می شود.

1968. کتِ 20 ساله سل می گیرد و سه ماه در بیمارستان بستری می شود. به گفته خودش از همین دوران است که شروع به یافتن معنی زندگی می کند. مهارت های نوازندگی اش را ارتقا می دهد و با ظاهر و باطنی جدید به عالم موسیقی باز می گردد.

1969 تا 1973. کت به لطف انتشار آلبوم های متعدد و فروش سرسام آور آنها به چهره ای مهم در موسیقی بریتانیا و جهان تبدیل می شود. در سال 1970 برای اولین بار در امریکا کنسرت می گذارد. خوانندگان و نوازندگان هم عصرش او را تحسین می کنند.

1974. کت استیونس به واسطه کمک های خیریه اش به یونیسف، اولین سفیر صلح سازمان ملل می شود که از دنیای موسیقی پاپ سربرآورده است.

1975. کت به عنوان مهمان به خانه رئیس کمپانی اِی اند ام (A&M)، جری ماس، می رود. در حین شنا کردن در آب های اقیانوس آرام نزدیک است که غرق شود. کت فریاد می زند: "خدایا اگر نجاتم بدهی، خدمتگزار تو خواهم شد" . کت به طرز معجزه آسایی به سمت ساحل برگردانده می شود. کت خود را در مطالعات مذهبی غرق می کند. در 20 نوامبر همین سال، کت در سری کنسرت های سال کودک در استادیوم ویمبلی می زند و می خواند. (این آخرین کنسرت او خواهد بود)

1976. در بیست و هشتمین سالگرد تولد کت، برادرش دیوید یک جلد قرآن به زبان انگلیسی به او هدیه می دهد.

1977. کت در کنار کارهای هنری اش قرآن می خواند و سرانجام در 23 دسامبر همان سال، کت به مسجد رجنتز پارک در لندن می رود و به دین اسلام مشرف می شود.

1978. در چهارم ژوئیه همین سال، کت نامش را به یوسف اسلام تغییر می دهد. طبق قراردادی که با کمپانی دارد آخرین آلبومش را هم ضبط می کند. یوسف تمامی سازها و جوایز موسیقی اش را می فروشد و پول آن را به امور خیریه اختصاص می دهد.

1979. رسانه های غربی به مسلمان شدن کت استیونس روی خوش نشان نمی دهند. * (1) در هفتم سپتامبر، با فوزیه مبارک علی در مسجد رجنتز پارک ازدواج می کند و زندگی اش را دوباره از سر می گیرد.

1980. یوسف اسلام به سفر حج می رود.

1981. یوسف اسلام هر شنبه در مسجد مرکزی لندن، محفلی قرآنی برپا می کند. یوسف برای آموزش نام الله به حسنه، دختر یک ساله اش، ترانه ای مذهبی به نام «الف مثل الله» می سازد.

1982. یوسف خانه ای قدیمی در منطقه کیلبرنِ لندن می خرد و آن را تبدیل به اولین مدرسه اسلامی انگلستان با عنوان اسلامیا می کند. مدرسه در آغاز کار فقط 13 شاگرد خردسال دارد.

1983 تا 1993. تمام نیروی یوسف صرفِ کمک به نیازمندان و مصیبت دیدگان دنیا و ترویج دین اسلام می شود. در سال 1989، وقتی یوسف اسلام در سخنرانی اش گفت که طبق قانون دین اسلام، مجازات سلمان رشدی مرگ است، رسانه های غربی باز جنجالی مفصل به راه انداختند. * (2)

1994. اولین آلبوم کمپانی هُنری یوسف یعنی «جبل النور» (Mountain of Light) تحت عنوان «زندگی آخرین پیامبر» به بازار می آید. آلبوم شامل دکلمه هایی درباره زندگی حضرت محمد (ص) و آیاتی چند از قرآن است.

1997. تلاش های شبانه روزی یوسف نتیجه می دهد و اسلامیا به اولین مدرسه اسلامی دولتی انگلستان تبدیل می شود و یک سال بعد از طرف وزارت آمورش انگلستان جایزه ای دریافت می کند.

1999. یوسف بنیادهای خیریه «اندکی محبت» (Small Kindness) و «خانواده و یتیمان کوزو» را به منظور کمک به کودکان جنگ زده و بی خانمان سراسر جهان تاسیس می کند. در همین سال، آلبوم دو دیسکِ «الف مثل الله» به بازار می آید که در آن یوسف با استفاده از موسیقی ملایم، حروف زبان عربی را به کودکان آموزش می دهد. پرنس چارلز به مدرسه اسلامیا می آید و در حضور شاگردان، یوسف و رسانه ها می گوید که معتقد است اسلام می تواند درس های زیادی برای کشورهای سکولاری مثل انگلستان داشته باشد.

2001. بلافاصله پس از وقوع حوادث 11 سپتامبر در امریکا، یوسف بیانیه ای صادر می کند و حملاتی از این دست را شدیدا محکوم می کند.

2004. در 21 سپتامبر این سال، امریکایی ها به بهانه ارتباط با گروههای تروریستی از ورود یوسف به خاک این کشور ممانعت به عمل آوردند اما در آخر حرفشان را پس گرفتند. * (3)

2006. یوسف برای ضبط قطعاتی بدون دردسر وارد امریکا می شود.

2008. 18 ژوئیه امسال بود که مطبوعات آلمانی مدعی شدند یوسف با زنان غیر مسلمانِ بی حجاب حرف نمی زند و سعی داشتند یوسف را شخصی نشان بدهند که به خاطر دیدگاههای اسلامی اش نمی تواند همکاری سالمی با زن ها در محیط کارش داشته باشد. یوسف از آنها شکایت کرد و پولی را هم که به صورت قانونی از آنها گرفت صرف امور خیریه کرد. این روزها، یوسف در کنار همسر و پنچ فرزندشان در لندن زندگی می کند.


* حواشی ئی که از دل سال شمار درآمده است:

1- در سال 1979، یوسف در مراسمی در مقر سازمان ملل در نیویورک حضور می یابد. شبکه NBC-TV وقتی این برنامه را پخش می کند، قسمتی را که یوسف اسلام به عنوان سفیر سازمان ملل معرفی می شود، حذف می کند.
2- در سال 1989 درپی فتوای تاریخی امام خمینی (ره) در مورد سلمان رشدی و کتاب «آیات شیطانی» اش، دانشجویان دانشگاه کینگستنِ لندن در سخنرانی یوسف جویای نظر او در مورد این موضوع شدند و یوسف هم قانون اسلام در زمینه اهانت به دین و پیامبر خدا را برای دانشجویان تشریح کرد. رسانه های غربی آشوب به راه انداختند تا یوسف را خشونت طلب نشان بدهند و چهره او به عنوان مردی طرفدار صلح را خدشه دار کنند اما یوسف بارها توضیح داد که او از قانون دینش اسلام کرده و این کار کوچکترین ارتباطی با خشونت طلبی ندارد.
3- وقتی در 21 سپتامبر سال 2004، یوسف برای انجام چند دیدار با هنرمندان امریکایی قصد داشت وارد این کشور شود، امریکایی ها او را به بهانه احتمال همکاری با گروه های تروریستی دستگیر و روز بعد به انگلستان بازگرداندند. جک استراو، وزیر خارجه وقت انگلستان، همتای امریکایی اش یعنی کالین پاول را در سازمان ملل کنار کشید و به این موضوع اعتراض کرد. حتی اعتراف دولت امریکا مبنی بر این که شباهت اسامی باعث وقوع چنین رویدادی شده از میزان زشتی کار آنها کم نکرد. دو روزنامه انگلیسی «سان» و «ساندی تایمز» هم از آب گل آلود ماهی گرفتند و نوشتند که یوسف را به دلیل همکاری با گروههای تروریستی به امریکا راه نداده اند. یوسف هم به صورت قانونی از آنها شکایت کرد و غرامت گرفت و خرج امور خیریه کرد.

---

لری کینگ، مجری باسابقه و دوست داشتنی شبکه CNN، در اکتبر سال 2007 گفت و گویی با یوسف اسلام انجام داد که بخش هایی از این مصاحبه یک ساعته تلویزیونی را می خوانید.

لری کینگ: ترانه هایت را خودت می نوشتی؟

یوسف اسلام: بله. تمامی ترانه هایم را خودم نوشته ام به جز ترانه «صبح دمیده است» (Morning Has Broken) که آن هم سرودی مذهبی بود.

کینگ: و چه ترانه دوست داشتنی و مشهوری هم است. واقعا چطور شد که خوانندگی را رها کردی و به دین اسلام رو آوردی؟

اسلام: اول بگویم که این اتفاق عظیم یک شبه در زندگی ام رخ نداد. من همیشه، حتی در روزهایی که به عنوان خواننده ای سرشناس در اوج محبوبیت بودم، در جست و جوی مفهومی برای زندگی بودم. در کودکی تحت تاثیر خانواده ام به مسیحیت گرایش داشتم. بعدها در جوانی، مطالعات زیادی در مورد بودائیسم و تائویسم انجام دادم تا اینکه برادرم دیوید در سال 1976 یک جلد از قرآن کریم به من هدیه داد و گفت که این کتاب، انجیل مسلمانان است. آشنایی من با اسلام از همین جا شروع شد. آن زمان مثل این روزها بحث اسلام در رسانه های جهانی داغ نبود و حتی هنوز چند سالی به انقلاب اسلامی ایران مانده بود. من در چنین روزهایی مسلمان شدم.

کینگ: چه چیزی در قرآن و اسلام پیدا کردی که در دین های دیگر نبود؟

اسلام: اولین نکته ای که من را متحول کرد این بود که فهمیدم مسلمانان به خدای واحد و یکتا معتقدند. تا آن زمان فکر می کردم مسلمان ها به ماه، ستاره ها و کوهها ایمان دارند و تازه آن وقت بود که فهمیدم چقدر در اشتباه بوده ام. زبان قرآن، زبان انسانیتِ جهانی بود و تا آن روز با چنین زبانی برخورد نکرده بودم. در قرآن حتی نام پیامبرانی مثل ابراهیم (ع)، موسی (ع) و حضرت عیسی (ع) در کنار نام حضرت محمد (ص) آمده است. اصلا انتظار چنین چیزی را نداشتم. روحم زیر و رو شد و کاملا مسحور این کتاب شدم. داستان حضرت یوسف (ع) در کتاب قرآن هم، به دلیل شباهت هایی که با زندگی ام داشت، شدیدا مرا تحت تاثیر قرار داد. ناگهان درهای قلبم از هم باز شد و پیش خودم گفتم این همان دینی است که همیشه در جست و جویش بودم.

کینگ: افراد دیگری هم بودند که مسلمان شدند و به کار حرفه ای خودشان هم ادامه دادند. تو چرا حرفه ات را کنار گذاشتی؟

اسلام: به یک استراحت اساسی نیاز داشتم. از 18 سالگی وارد حرفه موسیقی شده بودم و تا آن زمان به جز اتاق هتل های رنگُ وارنگ، استودیوها و ضبط موسیقی و کنسرت و کنفرانس های خبری جورواجور چیز دیگری ندیده بودم و هیچ نوع زندگی دیگری را تجربه نکرده بودم. می خواستم زندگی واقعی را با تمام وجود احساس کنم. حتی اسم آخرین آلبومم «بازگشت به زمین» بود. می خواستم باز به انسان ها بپیوندم. نمی خواستم ستاره سرشناس دنیای موسیقی باشم چون بخشی از آن دنیا تصنعی و غیر حقیقی است. می خواستم خودِ واقعی ام را پیدا کنم. البته همه مرا تشویق کردند که به کار حرفه ای در دنیای موسیقی هم ادامه بدهم اما چیزهایی درباره موسیقی در اسلام شنیده بودم. این شد که تصمیم گرفتم ریسک نکنم و آرام آرام دیدگاه دین جدیدم را درباره موسیقی بدانم و بعد دست به کاری جدید در این زمینه بزنم.

کینگ: اسم فامیلت را چرا عوض کردی؟ مثلا ببین کاسیوس کلی هم مسلمان شد و نامش را به محمد علی کلی تغییر داد اما تو اسم فامیل اسلام را برای خودت انتخاب کردی؟

اسلام: خُب لری باید بگویم که اجباری در تغییر دادن نامت نیست و خودم خواستم که اسمم را عوض کنم. اسم کوچکم را به واسطه علاقه شدیدم به نام یوسف، که از سوره یوسف در قرآن نشات گرفته بود، تغییر دادم و احساس کردم که اگر نام فامیلم را هم تغییر بدهم بهتر است.

کینگ: ماجرای سفر تو و دخترت به امریکا در 21 سپتامبر سال 2004 از چه قرار بود؟

اسلام: سفری کاملا معمولی بود و برای دیدار با چند نفر به نشویل می رفتم تا با هم در مورد ضبط قطعاتی صحبت کنیم. پیش از آنجا هم در راه لس آنجلس بودم تا دفتر سازمان امور خیریه «اندکی محبت» را در آنجا افتتاح کنم. تمام هدف من از این سفرها همین ها بود اما خودت بهتر می دانی که چه شد؛ گفتند که نام من در اسم تروریست هاست و مرا به لندن بازگردانند. بعد هم که مسئولان ارشد کشورم دخالت کردند، گفتند مثل اینکه اشتباه شده و نام شخصی هم نام من در لیست بوده است اما املای اسمش با نام من فرق دارد.

کینگ: به نظرت سیستم اطلاعاتی کشور ضعیف عمل کرده و ...

اسلام: نه، لری، ببین من نیازی به عذرخواهی رسمی و از این جور چیزها ندارم. همین که دفعه بعد به اشتباهشان پی برده بودند و به راحتی وارد امریکا شدم برایم کافی است.

کینگ: خیلی خوبه. اگر موافق باشی با هم کلیپی در همین مورد می بینیم. (بخشی از برنامه طنز شبکه CNN یعنی «شوی روزانه با جان استوارت» پخش می شود)

جان استوارت: نیروهای امنیتی امریکا هواپیمایی را که از لندن به مقصد این کشور در پرواز بوده متوقف کرده اند چون در این هواپیما هنرمندی بوده که همه ما او را با نام کت استیونس می شناسیم و حالا اسمش را به یوسف اسلام تغییر داده است. نیروهای امنیتی گفته اند که نام او در فهرست تروریست ها بوده است. خُب آقایان و خانم های نیروهای امنیتی به شما تبریک می گویم چون گُل کاشتید و به دستاوردی عظیم در زمینه مبارزه با تروریسم دست یافته اید. بینندگان عزیز محض اطلاع شما بگویم که ما بلاخره موفق شدیم شخصی را دستگیر کنیم که ترانه «قطار صلح» را ساخته و خوانده است.

کینگ: کلیپ را پخش کردم تا بدانی که همان زمان در امریکا هم از تو حمایت شد. برویم سراغ موضوعی دیگر. به نظرت حادثه 11 سپتامبر تاثیری منفی بر دین تو در دنیای امروز گذاشت؟

اسلام: البته که گذاشت. متاسفانه مفهوم تروریسم که امروزه رسانه های غربی آن را در بوق و کرنا کرده اند، کوچکترین ارتباطی با مفاهیم اصیل و والای دین اسلام ندارد. در قرآن واضح و روشن آمده است که اگر کسی شخص بی گناهی را بکشد انگار که تمام بشریت را به قتل رسانده است.

کینگ: یعنی مسلمانی که دست به اعمال تروریستی می زند، برخلاف آموزه های دینی اش رفتار کرده است؟

اسلام: دقیقا. این نکته ای است که در قرآن شرح داده شده است. قرآن آموزگار حقیقت، صداقت و اعمال نیکوست. و باید بگویم ارتباطی که رسانه های غربی بین اسلام و تروریسم برقرار کرده اند، صددرصد مردود است و مسمانان واقعی شدیدا اعمال تروریستی را رد و محکوم می کنند.

---