اگرچه این اپرا 70 بار تمرین شد اما به عنوان "اثر اجرا نشده" باقی ماند و به مشکلات اقتصادی واگنر افزود. در سال 1864 نور امیدی بر واگنر شروع به تابیدن کرد؛ پادشاه لودوویگ دوم در سن 18 سالگی به پادشاهی باواریا رسید.

پادشاه جوان از زمان بچگی عاشق موسیقی واگنر بود، وی آهنگساز را به مونیخ برد و به او کمکهای مالی فراوانی نمود و برای تولید اپراهای جدیدش برنامه ریزی کرد. سرانجام "تریستان و ایزولده" در تئاتر ملی مونیخ در 10 ژوئن 1865 به رهبری هانس فن بولو (Hans von Bülow) اجرا شد که این اولین اثر اجرا شده واگنر، پس از نزدیک به 15 سال می باشد!

کوزیما که در آن زمان همسر هانس فُن بولو بود، دختری به نام ایزولده (Isolde) به دنیا آورد که در اصل فرزند واگنر بود و نه فرزند فُن بولو! کوزیما 24 سال از واگنر کوچکتر بود و خود دختر کنتس ماری د-آگولت (Marie d'Agoult) بود که همسرش را به خاطر فرانتس لیست ترک کرد. لیست با آنکه دوست واگنر بود اما با دیدارهای دخترش و واگنر موافق نبود.

بی احتیاطی ها باعث شد تا مقامات آلمان از پناه دادن پادشاه لودویگ به واگنر مطلع شوند و پادشاه مجبور شد در دسامبر 1865 از واگنر بخواهد مونیخ را ترک کند.

در واقع او در نظر داشت هنرمند محبوب خود را در تبعید دیدار کند اما واگنر به سرعت او را از این تصمیم منصرف کرد. لودویگ، واگنر را به شهر تریبشن (Tribschen) در کنار دریاچه سوئیس فرستاد. واگنر اپرای "استادان خوانندگی" را در آنجا در سال 1867 تکمیل کرد و یک سال بعد در 21 ژوئن در مونیخ اجرا شد.

در اکتبر همان سال، کوزما موفق شد فُن بولو را متقاعد کند تا به طور رسمی از هم جدا شوند. مینا واگنر یک سال پیش از آن از دنیا رفته بود و واگنر و کوزما توانستند در 25 آگوست 1870 ازدواج کنند. واگنر اپرای "چکامه زیگفیرد" (Siegfried Idyll) را به مناسبت روز تولد کوزما نوشت و به او تقدیم کرد. پيوند زناشويي آنان تا پایان زندگی واگنر به طول انجامید.

در سال 1872 واگنر شهر کوچک بایروث (Bayreuth) واقع در شمال باواریا در کشور آلمان را به عنوان بنای عمارت اپرای خود برگزید به نام؛ "عمارت تئاتر بایروث" (Bayreuth Festspielhaus) برای برگزاری جشنواره سالانه اپرا در آن شهر... واگنر سعی داشت در شهرهای مختلف آلمان با رهبری کنسرتهایی، مخارج بنا را تامین کند، اما این امکان میسر نشد تا پادشاه لودویگ بار دیگر با مبلغ فراوانی به او کمکی بزرگ کرد.

در سال 1876 "عمارت تئاتر بایروث" سرانجام بازگشایی شد و چهار اپرای حلقه نیبلانگن واگنر برای اولین بار در این مکان اجرا شد و جشنواره بایروث از آن زمان تا به امروز سالانه به فعالیت خود ادامه می دهد. بعد از اولین اجرا در بایروث، واگنر زمان زیادی از زندگی خود را در ایتالیا گذرانید و در آنجا اپرای آخر خود به نام؛ پارسیفال (Parsifal) را خلق کرد. نوشتن این اپرا چهار سال به طول انجامید و در کنار آن، واگنر به نوشتن مقالاتی درباره مذهب و هنر نیز ادامه داد.

بشنوید قسمتی از پرلود واگنر را

این اپرا 16 بار در دومین دوره جشنواره بایروث اجرا شد و در اجرای پایانی آن در 29 آگوست 1882 با آنکه واگنر به دلیل آنژینهای مختلف بسیار بیمار بود، به طور مخفیانه خود را به روی سن رسانید، چوب رهبری را از هرمان لووی (Hermann Levi) گرفت و خود آن را رهبری کرد و به پایان رسانید! پس از اتمام جشنواره، واگنر به همراه خانواده اش به ونیز سفر کرد و در 13 فوریه 1883 بر اثر حمله قلبی از دنیا رفت! پیکر او به بایروث بازگردانده و در آنجا به خاک سپرده شد. فرانتس لیست در یادبود واگنر "لا-لوگوبر گوندولا" (La lugubre gondola) را ساخته است.