اين اولين بار نيست که کانیزارس  به سمت موسیقی کلاسیک تمایل پیدا کرده است ، بلکه اولين بار است که کانیزارس، کار اسحاق آلبنیث را بدست گرفته است. هرچند که Suite Iberia آلبنیث  بطور قطع چيز جديدي است اين دو سونات شبیه آني که بر روی آلبوم 1999 وجود داشت نمیباشد .

 اما کل Suite Iberia براي آوردن آن بر روی  گیتار و آهنگساز ی  آن کمتر از سه سال کاري نبود تا فرم اصلی پیانو را به گیتار فلامنکو تبديل كند. ارزش واقعی اين طرح در طرز عمل آن ديده نخواهد شد بلکه در نتيجه آن است.  کانیزارس تمام جوهر فلامنکو را از ميراث مشهوري که گيرونا برن آهنگساز، آنرا در اوايل قرن بیستم رها کرده است به زبان اورده و آن را بر روی گیتارش برده است البته براي دو گیتاري که خودش به تنهايي ميزند وسيله ديگر و نوازنده ديگري نيست.

اجرای او كاملا برجسته است درحالی که کانیزارس رایکی از  بهترين گیتاریست های ماهر در زمان ما تصديق مي كنند.  اما چيز ديگري نيز هست او داری شجاعت و جسارتی بزرگ برای  حرکت خلاقانه میباشد  و همین امر است که  ارزش بيشتري به اين آلبوم مي دهد و براستي که میتوان این رخداد را  رویدادی بزرگ  در گیتار فلامنکو معاصر دانست

عجيبترين چيز اين است که نوگرايي و سنت در کنار هم بدون تناقض و يکدست و مطبوع مثل بوی خوش انگور رسيده همراه با وجود وجهه ملي قرار گرفته اند .

الهامی عمیق  که به آلبنیز  شد وصد البته  به کانیزارس يک قرن بعد این  الهام رخداد . او در این اثر  در نظر نداشته است که تنها يک کلاسیک بوجود اید بلکه بر این تصور بوده است که مثالي از دقت زياد و تعهد به موسیقی براي نسلهای اینده گیتاریست براي آورده شود.