فیلم تازه تونی اسکات با سابقه خوب و سبک منحصر بفرد او در سینمای اکشن و دو ستاره‌اش نویدبخش بازسازی دیدنی از داستانی زیرزمینی می‌دهد

درباره فیلم:
در داستان فیلم «گرفتن پلهام» هیچ نکته تازه و حائز اهمیتی وجود ندارد و همه ماجراها همان هستند که پیش از این در سایر اقتباس‌های سینمایی که براساس رمان جان گودی شکل گرفته بودند، وجود داشتند. نه عنصر تعلیق‌برانگیز جدیدی می‌بینیم و نه حتی روایت خُرده‌داستانی تازه‌تر! اولین و آخرین ویژگی مهم «گرفتن پلهام» حضور دو سوپراستار درجه یک با نام‌های جان تراولتا و دنزل واشینگتن در این فیلم است که توانسته‌اند به مدد بازی‌های خوب خود توجه بسیاری از مخاطبان را به این فیلم جلب کنند. شک نکنید که در صورت عدم حضور این دو نفر «گرفتن پلهام» تبدیل می‌شد به یک اکشن درجه سه که حتی هزینه‌های تولید خود را هم به زحمت به دست می‌آورد. اما انتخاب‌های هوشمندانه تونی اسکات کارگردان فیلم و قرار دادن واشنگتن پر شر و شور در برابر تراولتای خونسرد، موجب شده به لحاظ کَستینگ (انتخاب بازیگر) با یکی از بهترین فیلم‌های تابستانی روبه‌رو باشیم؛ فیلمی که تنها در هفته اول اکران خود حدود 23 میلیون دلار فروش داشته است. فراموش نکنید که تونی اسکات روش کار کردن با بازیگران درجه یک را به خوبی می‌شناسد و به همین دلیل خیلی خوب توانسته بازی‌های تراولتا و واشنگتن را تحت کنترل درآورد؛ این مساله در نماهایی که تنها یکی از این دو بازیگر به چشم می‌خورند بیش از هر زمان دیگری اثبات می‌شود چرا که در این‌گونه نماها که اتفاقا تعدادشان کم هم نیست، نه‌تنها بازی‌ها، تصنعی به نظر نمی‌رسند که کاملا طبیعی بوده و در نهایت به عنوان جزیی از یک کل به خوبی در فیلم جای می‌گیرند.

نظرات منتقدان:
جئوف بروکشایر- آنچه در این فیلم به عنوان داستان «پلهام» و یا «گرفتن پلهام» می‌بینیم برگرفته از رمانی به نام «پلهام» است که در سال 1973 منتشر شده بود و به دلیل روایت هیجان‌انگیز خود به جز فیلمی که پیش رو داریم، دو بار دیگر هم مورد اقتباس سینمایی قرار گرفته بود؛ نخست در سال 1974 که فیلمی کالت به کارگردانی جوزف سرجِنت و بازی والتر ماتائو براساس آن ساخته شد و دوم در سال 1998 که فلیکز انریکه الکالا فیلمی تلویزیونی براساس آن ساخت و نقش اول آن را به ادوارد جیمز اُلموس سپرد، این بازیگر هم در ایفای نقش خود چنان تبحری از خود نشان داد که هم اکنون و پس از گذشت 10 سال از نمایش آن، هنوز هم بسیاری از صحنه‌های آن فیلم تلویزیونی و همچنین تلاشی که برای خلق پیچیدگی‌های ذهنی یک مامور پلیس صورت گرفته بود، از بسیاری جهات بی‌نظیرند. فیلمی که هم‌اکنون پیش رو داریم از دو بازیگر درجه یک سینمای هالیوود سود می‌برد؛ اول دنزل واشنگتن که پس از فیلم‌های «جزر و مد خونین»، «مرد روی آتش» و «آشنایی‌پنداری» سومین همکاری‌اش با تونی اسکات را تجربه می‌کند و دوم جان تراولتا که «گرفتن پلهام» اولین فیلم اکران شده از او پس از مرگ فرزندش به شمار می‌رود! با تماشای این فیلم هیچ‌گاه آنچه از «گرفتن پلهام» به عنوان یک بازسازی خوب قرن بیست ویکمی انتظار داریم، برآورده نمی‌شود زیرا کارگردان نتوانسته صحنه‌های اکشن فیلم را آن طور که مورد توجه یک مخاطب سَده جدید قرار می‌گیرد، بازسازی کند اما حضور دو بازیگر خیلی خوب در مرکز ثقل داستان موجب شده، منفی‌باف‌ترین مخاطبان نیز تا پایان، داستان فیلم را دنبال کنند. واشنگتن و تراولتا در بخش‌های زیادی از فیلم کاملا جدا از یکدیگر بازی می‌کنند اما هوشمندی هر دوی آنها و ارتباط مستقیمی که با نقش‌های مقابل خود برقرار کرده‌اند، موجب شده بیننده در تمام این صحنه‌ها، ردپای هر دوی آنها را مشاهده کرده و حضور آنها در سیر حوادث را پیش‌بینی نماید. این پیش‌بینی فرضی در زمانی که این دو بازیگر در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند، احساسی مثبت تحویل مخاطب می‌دهد؛ مثبت بدین لحاظ که مخاطب درخشش این دو در نماهای روبه‌روی هم را حدس زده و حالا حدسش کاملا درست از آب درآمده است! جان تراولتا پیش از این هم در قالب کاراکترهای منفی و بدذات ایفای نقش کرده بود اما واقعا در هیچ فیلمی به اندازه این، خونسردی او را حس نکرده بودیم! او به زیبایی تمام، نمایی کامل از یک شخصیت جانی اما باهوش ارائه داده و می‌کوشد تا مخاطب را با اهداف رفتاری این کاراکتر آشنا نماید. دنزل واشینگتن نیز بارها و بارها در نقش‌های قهرمانی ظاهر شده بود اما کاراکتر والتر گاربر یک تفاوت عمده با سایر نقش‌های واشنگتن دارد، آن هم اینکه در این کاراکتر بیشترین تمرکز بر روی بعد ذهنی است تا بعد فیزیکی و واشنگتن خیلی خوب از پس این بازی ذهنی برآمده است.

لوک وای.تامپسون- هیچ‌کس تصور نمی‌کرد تونی اسکات در کارگردانی پروژه نسبتا عظیمی به نام «گرفتن پلهام1-2-3» که بخش زیادی از ماجراهای آن در شبکه متروی زیرزمینی رخ می‌دهد، به جای آن که به خلق داستانی مهیج و غیرتکراری بیندیشد به توجه بر روی جلوه‌های بازیگری جان تراولتا و دنزل واشینگتن بسنده کند و حدود هشتاد درصد از فیلمش را پر کند از کلوزآپ‌هایی که از این دو بازیگر گرفته است! بیست درصد باقیمانده فیلم هم اختصاص دارد به صحنه‌های درگیری و تیراندازی طرفین درگیر و همچنین صحنه‌های تصادف اتومبیل‌ها! بخش عمده‌ای از تکراری بودن ماجراهای فیلم اسکات به دلیل آن است که فیلم وی، سومین اقتباسی است که براساس رمان «گرفتن پلهام» ساخته می‌شود و هر آنچه که می‌بایست از متن رمان به فیلم منتقل می‌شده در قسمت‌های قبلی که یکی از نقش‌آفرینی والتر ماتائو و رابرت شاو سود می‌بُرد و دیگری از بازی‌های ادوارد جیمز اُلموس و وینسنت دی اونوفریو، تجلی یافته است و اسکات اگر می‌خواست کاملا وفادارانه به متن و بدون تکیه به چهره‌های مطرح بازیگری پیش برود، با فیلمی به مراتب ضعیف‌تر از این روبه رو بودیم. اما اسکات زیرکی به خرج داده و نقش‌های اصلی فیلمش را به دو بازیگر مطرح سپرده تا هم از حواشی تبلیغاتی پیرامون این حضور سود ببرد و هم با افزایش کیفیت بازیگری فیلمش، نظر مثبت مخاطبان را جلب کند؛ به نظر می‌رسد تونی اسکات در هر دو زمینه نسبتا موفق بوده است.


نکات حاشیه‌ای:
-- «گرفتن پلهام1-2-3» علاوه بر ایالات متحده در چندین کشور اروپایی و آسیایی هم اکران شده است. انگلستان، هلند، فنلاند، رومانی، اسلواکی، جمهوری چک، یونان، بلغارستان، مجارستان، لتونی، ژاپن، مالزی و سنگاپور از جمله کشورهایی هستند که دقیقا همزمان با ایالات متحده به پخش سینمایی این فیلم مبادرت نموده‌اند.

-- دست‌اندرکاران ساخت «گرفتن پلهام 1-2-3» برای طبیعی بودن صحنه‌های تعقیب و گریز در مترو، حدود چهار هفته از فیلمبرداری خود را در لوکیشن‌هایی واقع در متروی نیویورک انجام دادند؛ مترویی که بزرگترین شبکه حمل و نقل شهر نیویورک به شمار می‌رود!


گرفتن پِلهام 1-2-3
The Taking of Pelham 1-2-3

کارگردان: تونی اسکات
فیلمنامه: برایان هِلگِلَند
مدیر فیلمبرداری: توبیاس شلیسلر، الکساندر ویت
تدوین: کریس لِبِنزان
طراح صحنه: دیوید سوئیز، میگوئل لوپز کاستیلو
موسیقی: هری گِرِگسون ویلیامز، استیفانی لوری، ریچارد ویتفیلد
بازیگران: جان تراولتا، دنزل واشنگتن، جیمز گاندولفینی، جان تورتورو، فرانک وود، جان بنجامین هیکی، مایکل ریسپولی، گری باسارابا
مدت: 95 دقیقه
محصول 2009 آمریکا
ژانر: اکشن، حادثه‌ای، تریلر، جنایی

داستان فیلم:
زندگی والتر گاربِر (با بازی دنزل واشنگتن) که یکی از محافظان متروی نیویورک است در حالت طبیعی خود قرار دارد که وی به ناگاه در برابر یک دسته تبهکار قرار می‌گیرد؛ این تبهکاران به سرکردگی یک جنایت‌کار باهوش با نام رایدِر (با بازی جان تراولتا) یکی از قطارهای مترو را سرقت کرده و مسافران این قطار را گروگان می‌گیرند بلکه بتوانند در قبال آزادی آنها مقدار زیادی پول به جیب بزنند. آنها به والتر اعلام می‌کنند که تنها یک ساعت وقت دارد تا مبلغ مورد نظر را به آنها برساند اما والتر هم آن قدر تجربه دارد که به راحتی خواسته آنها را عملی نکند. در این راستا والتر به سرعت یک گروه از کارشناسان خطوط ریلی مترو را فراخوانده و درباره مسیرهای فرار موجود در این سیستم و همچنین کانال‌های ارتباطی میان ایستگاه‌های مختلف مترو، اطلاعات کاملی به دست می‌آورد. سپس نقشه عملیات خود را طراحی کرده و قصد دارد با اجرای آن جان مسافران گروگان گرفته شده را نجات دهد اما در این میان موضوع مهمی ذهن والتر را به خود مشغول کرده و آن موضوع این است که تبهکاران حتی با فرض تصاحب پول، چگونه می‌خواهند از مترو فرار کنند؟!!!

سایت‌های یاهوموویز و آی.ام.دی.بی